Rzymianie zbudowali drogi, zapewnili rynek zbytu dla lokalnej produkcji rolnej i gwarantowali w swoich ufortyfikowanych obozach bezpieczeństwo handlarzom. Jedno z takich umocnionych miejsc było początkowo małą wioską na styku Sekwany i ważnego szlaku militarnego znanego pod nazwą Via Agrippa. Cesarz Marek Aureliusz postawił tam wieżę, a późniejsi imperatorzy, zwłaszcza Aurelian, rozbudowali wokół niej bazę wojskową. Podobnie jak inne miasta–obozy, tak i Tricasses zaczęło nosić znamiona stałej osady: żołnierze tutejszego garnizonu wiązali się z miejscowymi dziewczętami, zakładali rodziny i zostawali tu po zakończeniu służby w armii – uprawiając rolę poza fortem lub parając się rzemiosłem w obrębie obwarowań. Awansując niejako z pozycji obozu wojskowego do roli centrum administracyjnego, osada zyskała kamienne mury obronne i zaczęła przyciągać nowych mieszkańców: poborców podatkowych, urzędników, dostawców wojskowych, a także wykwalifikowaną i niewykwalifikowaną siłę roboczą, wliczając w to jeńców pojmanych w dzikich ostępach Germanii czy Fryzji.