Pomijając sezonowe wahania liczby mieszkańców, Troyes w dwunastym wieku przypominało dziesiątki innych rozwijających się miast Europy Zachodniej. Wszystkie miały silne mury, w każdym znaleźć można było opactwa i klasztory oraz wiele kościołów, z których większość była drewniana, a tylko nieliczne kamienne z drewnianymi dachami. W wielu ośrodkach, podobnie jak w Troyes, znajdował się też pałac lokalnego świeckiego władcy. W ośrodkach tych nadal występowały puste przestrzenie – podmokłe tereny na brzegu rzeki albo niezagospodarowane łąki. Większość miast zajmowała obszar od stu akrów do pół mili kwadratowej i szczyciła się liczbą mieszkańców od dwóch, trzech tysięcy do dziesięciu, dwudziesty tysięcy. Niektóre, jak Troyes, miały wykopane kanały lub skanalizowane rzeki; wiele posiadało drewniane mosty osadzone na kamiennych filarach, a w Londynie postawiono w pełni kamienny most łukowy.