Zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym spotkałam wielu ludzi z ADHD. Każdy znajdował się w innym miejscu na spektrum zaburzeń. Widziałam dwudziestoletnie osoby, które były w zasadzie niepełnosprawne, a także takich dwudziestolatków, którzy niespodziewanie przestawali radzić sobie z nauką po ukończeniu liceum i rozpoczęciu studiów, przez co otrzymali skierowanie na badania pod kątem diagnostyki ADHD. Dla tych drugich największym wyzwaniem życia studenc­kiego była konieczność samodzielnego organizowania sobie czasu.

Ten rozstrzał, jeśli chodzi o zaawansowanie zaburzeń wydajności oraz funkcjonowania u różnych osób, nie­koniecznie musi odzwierciedlać to, jak „poważne” jest ich ADHD. Bywa raczej tak, że poziom nasilenia trudności związanych z ADHD zależy od sytuacji życiowej danej osoby i warunków, w jakich dorastała. Zaawansowanie widocznych objawów świadczy przede wszystkim o tym, na ile dana osoba umie sobie radzić ze sobą oraz swoim otoczeniem.