PROLOG

Serafina

Przez całe życie uczono mnie, że powinnam być godna szacunku. Że powinnam robić to, czego ode mnie oczekiwano. Dziś postąpiłam wbrew temu wszystkiemu.

W drzwiach pojawił się wysoki, ciemnowłosy Remo. Przyszedł odebrać swoją nagrodę. Przesunął wzrokiem po moim nagim ciele, a ja zlustrowałam jego.

Jest okrutny i chory. Nie ma w nim dobra.

Brutalna atrakcyjność, zakazana przyjemność, gwarantowany ból. Powinien był mnie obrzydzać, lecz działo się inaczej. Jego ciało nie brzydziło mnie nigdy, a usposobienie nie zawsze.

Zakręciłam wodę, co sprawiło, że przestała płynąć ze słuchawki prysznica. Obawiałam się tego, czego chciał Remo, i kompletnie przerażało mnie to, czego chciałam ja sama. To przypominało grę w szachy. Grę w szachy, której zasady ustalał capo Camorry. Byłam uwięzioną królową, którą musiał ochronić oddział z Chicago, a Remo był królem. Zostałam zapędzona przez niego w tę pozycję i teraz nadeszła pora na jego kolejny ruch: zbicie.

Szach.

Remo rozpiął koszulę, po czym zsunął ją po rękach. Podszedł bliżej i zatrzymał się tuż przede mną.

– Zawsze obserwujesz mnie jak coś, czego chciałabyś dotknąć, ale ci nie pozwolono. Kto ci zabrania, aniele? – zapytał, akcentując ostatnie słowo.