Prolog

W Grave mieliśmy wiele opowieści.

Szeptane historyjki, bajki na dobranoc… Legendy opowiadane półgłosem przy blas­ku świecy. Najsłynniejsza była ta o rzeźbiarzu łez.

Działa się w pewnym odległym, niedostępnym miejscu…

W świecie, gdzie nikt nie umiał zapłakać, gdzie żyli ludzie o jałowych, wypranych z emocji duszach. Żył tam w ukryciu pewien człowieczek odziany w cienie. Samotny rzemieślnik, blady, zgarbiony, który potrafił ze swoich jasnych niczym szkło oczu wydobyć kryształowe łzy.

Ludzie przychodzili do niego i prosili, by pozwolił im zapłakać, poczuć choć ułamek jakiegoś uczucia – bo we łzach kryje się miłość i najczulsze pożegnanie. Łzy są najintymniejszą emanacją duszy, tym, co bardziej niż radość i szczęście potrafi sprawić, że naprawdę czujemy się ludźmi.

Rzemieślnik przychylał się do ich próśb…

Wpuszczał im w oczy łzy wraz ze wszystkim, co w sobie zawierały, i ludzie płakali. Bo w tych łzach były gniew, rozpacz, ból i strach.

Były rozdzierające namiętności, rozczarowania i łzy, łzy, łzy – rzeźbiarz zakażał czysty świat, nadawał mu barwy najskrytszych, najbardziej dojmujących uczuć.

„Pamiętaj: rzeźbiarza łez nie da się okłamać” – brzmiały ostatnie słowa legendy.

Opowiadali nam to, żebyśmy zapamiętali: każde dziec­ko może być grzeczne. Każde dziec­ko musi być grzeczne, bo nikt nie rodzi się zły. To nie leży w naszej naturze.

Ale dla mnie…

Dla mnie to było coś innego.

Dla mnie to nie była tylko legenda.

Rzeźbiarz łez nie okrywał się cieniami. Nie był bladym, zgarbionym człowieczkiem o oczach jasnych jak szkło.

Nie.

Bo ja znałam rzeźbiarza łez.