Prolog

Zdjęty lękiem patrzył na swój dom. Upiorna cha­łupa stała tam, gdzie zawsze. Tro­chę na ubo­czu, za cią­giem garaży, przy zjeź­dzie w gęstwinę, wcale nie tak daleko od torów kole­jo­wych z jed­nej i świeżo wybu­do­wa­nego osie­dla blo­ków z dru­giej strony. Bez­listne pną­cza wino­blusz­czu opla­tały ją niczym utkany przez pająka kokon. Zda­wały się trzy­mać w szpo­nach całą kon­struk­cję, roz­sy­pu­jący się komin i pokryte szro­nem okna, płot, na któ­rym prze­sia­dy­wały kruki i wrony, a nawet stra­cha na wró­ble, który stra­szył jedy­nie dzieci sąsia­dów. Obej­ście spo­wi­jała gęsta mgła, w oddali szcze­kał pies. W izbie tań­czyły pło­mie­nie świec.

Chło­piec moc­niej chwy­cił palec opie­kunki.

– Cie­szysz się? – zapy­tała, kuca­jąc obok niego.

Pokrę­cił głową. Pocią­gnął nosem. Miał na sobie grubą kurtkę zapi­naną na guziki, wyso­kie buty z kożusz­kiem, weł­nianą czapkę i gruby sza­lik, na dło­niach ręka­wiczki z jed­nym pal­cem. I wcale się nie cie­szył.

– Twój ojciec już cię nie skrzyw­dzi. Odszedł. – Kobieta posłała chłopcu oszczędny uśmiech. Popra­wiła mu zacho­dzącą na oczy grzywkę, pstryk­nęła go w nos. – Jesteś uro­dzo­nym szczę­ścia­rzem. Nie zapo­mi­naj o tym.

– Ale ja nie chcę – wymam­ro­tał chło­piec.

– Jestem pewna, że mama zadba o twoje bez­pie­czeń­stwo. A ja od czasu do czasu będę do was zaglą­dać, pasuje?

Na twa­rzy malca poja­wił się gry­mas świad­czący o tym, że zaraz się roz­pła­cze. Zdzi­wiła się, bo chło­pak pła­kał rzadko, pra­wie wcale. Zwy­kle nie maru­dził, posłusz­nie wyko­ny­wał pole­ce­nia i czę­sto się modlił. Nie był pro­ble­mo­wym dziec­kiem jak wiele innych w pla­cówce. Pomy­ślała, że trauma, jakiej doświad­czył w tym domu, wyryła w gło­wie chłopca trwałe piętno. Co z tego, skoro sędzina sądu rodzin­nego miała odmienne zda­nie. A może po pro­stu go nie miała? Czy w ogóle pró­bo­wała zro­zu­mieć, co tu się wyda­rzyło?

– Ja nie chcę, nie chcę, nie chcę – powta­rzał malec, tuląc się do płasz­cza kobiety.

– Mama na pewno bar­dzo się za tobą stę­sk­niła. Poza tym nie wiem, czy zda­jesz sobie sprawę, ale w domu czeka na cie­bie ktoś jesz­cze.

– Nie, nie, nie…

– Nie, nie ojciec, spo­koj­nie. Ojca już nie ma. – Zre­flek­to­wała się. – Jest ktoś inny. Nie mówi­łam tego wcze­śniej, bo chcia­łam zro­bić ci nie­spo­dziankę.

– Nie­spo­dziankę? – Ton chłopca zdra­dzał cie­ka­wość.

Kobieta wyjęła z kie­szeni starą grze­chotkę z wize­run­kiem misia. Potrzą­snęła nią i wsu­nęła ją w drobną dłoń.

– Masz. Dasz ją sio­strzyczce. Na pewno się ucie­szy.

Chło­piec spoj­rzał na zabawkę i upu­ścił ją na zie­mię. Spa­dła w śnieg.

– Nie chcę – powtó­rzył.

Kobieta pod­nio­sła grze­chotkę, wes­tchnęła. Wytarła ją o poły płasz­cza. Z wyro­kami sądu nie szło dys­ku­to­wać. Chło­piec musiał wró­cić do domu rodzin­nego. Tak sta­no­wiło prawo.

– Musimy iść – rzu­ciła szorstko i zro­biła krok do przodu. Szarp­nęła za wiotką rączkę. – Zoba­czysz, będzie dobrze. Wszystko się ułoży – dodała.

Chło­piec się roz­pła­kał, ale ruszył za opie­kunką. Dro­bił małymi krocz­kami, a pod pode­szwami skrzy­piał śnieg, dom się zbli­żał, rósł, potęż­niał, pochła­niał jego świat. Nędzny płot, na nim czarne pta­szy­ska, coś zasze­le­ściło w chasz­czach, w mroku roz­bły­sły śle­pia, może kota, a może jakie­goś potwora. Opla­ta­jące cha­łupę pną­cza wycią­gały szpo­nia­ste palu­chy, strach na wró­ble spo­glą­dał na nich z góry, szcze­rząc doma­lo­wane kły, psy wyły smęt­nie, żało­śnie. Zgrzyt­nęły zawiasy, ostrze­gaw­czo, bo tam zło prze­cież, tyle zła, tylko ból i cier­pie­nie.

– Nie chcę – wymam­ro­tał malec, ale kobieta go nie usły­szała albo sły­szeć nie chciała. Pode­szła pod drzwi. Zapu­kała. Posłała mu blady uśmiech.

– Zoba­czysz. Wszystko się ułoży – powtó­rzyła, wtedy chło­piec posi­kał się w majtki.

Zabrzmiała koły­sanka, skrzyp­nęły deski, znów koły­sanka. Kroki, gwizd czaj­nika, płacz nie­mow­lę­cia. Klamka. Zgrzyt zawia­sów. Cie­pło izby.

– Dobry wie­czór.

– Dobry wie­czór.

Chło­piec uniósł głowę. Spoj­rzał w twarz matki. Trzy­mała przy piersi opa­tu­loną w koce istotkę i sze­roko się do niego uśmie­chała. Uśmiech miała brzydki, bez­zębny. Ale to nie była jej wina, bo sama sobie tych zębów nie wyrwała, zostały wybite pię­ściami i trzon­kiem od łopaty albo wideł, nie był pewny. Zdjęła mu czapkę, zmierz­wiła czu­prynę, przy­tu­liła do pokaź­nego brzu­cha, był cie­pły i miękki.

– To Rozalka – przed­sta­wiła sio­strzyczkę, nachy­la­jąc się z przy­ssa­nym do piersi nie­mow­lę­ciem. – Czyż nie jest piękna?

Chło­piec pomy­ślał, że Rozalka nie ma w sobie nic pięk­nego. Jest małą żar­łoczną kre­aturą, która tylko je, pła­cze i bru­dzi pie­lu­chy. Zawsty­dził się, bo sam przed chwilą zmo­czył majtki. Nikt nie mógł się o tym dowie­dzieć.

Przez następny kwa­drans sie­dział przy piecu w zadu­chu izby, susząc mokre spodnie, uda­jąc, że grzeje zmar­z­nięte stopy i dło­nie. Bez­zębna matka opro­wa­dzała kobietę po cha­łu­pie, poka­zy­wała pal­cami tu i tam, gesty­ku­lo­wała. Potem usia­dły przy her­ba­cie, kobieta wyjęła doku­menty i dłu­go­pis, pod­su­nęła je matce, a matka je pod­pi­sała. Wstały i podały sobie dło­nie, kobieta spoj­rzała na chłopca, powtó­rzyła, żeby się nie mar­twił i że wszystko będzie dobrze, potem jesz­cze dodała „z Bogiem” i wyszła.

Nastała upiorna cisza. A potem coś trza­snęło w skle­pie­niu. W kro­kwiach. Pew­nie pną­cza, pomy­ślał chło­piec. To one zaci­skają się na cha­łu­pie, aby ją zgnieść, zadu­sić, zro­bić z niej mia­zgę. To miej­sce tylko na to zasłu­guje, na znisz­cze­nie.

Dla­czego nie dokoń­czą dzieła?

Matka prze­krę­ciła zamki i zasu­nęła rygiel. Odwró­ciła się, pogła­skała córeczkę po czole, wbiła wzrok w sie­dzą­cego przy piecu malca. Sie­dział po turecku, uda­jąc, że ich nie widzi. Tak bar­dzo go kochała…

– Od dziś w tym domu nikt nikogo krzyw­dzić nie będzie – szep­nęła do nie­mow­lę­cia, roz­ko­ły­sała je i nucąc koły­sankę sen­nie ruszyła w kie­runku pieca.

Cichutko, dzie­cino, nie mów nic,

I nie kładź się bli­sko kra­wę­dzi…

Cichutko, dzie­cino, nie mów nic,

Bo przyj­dzie i twe ciało uwę­dzi…

Cichutko, dzie­cino…

Matka zamil­kła. Przez dłuż­szą chwilę wpa­try­wała się w syna. Dla­czego nie szu­kał jej dotyku? Dla­czego uda­wał, że jej nie widzi? Prze­cież zro­bi­łaby wszystko, aby go ochro­nić, oca­lić przed złem, uszczę­śli­wić. Zresztą udo­wod­niła swoją nie­skoń­czoną miłość. Potwora już w domu nie było. I ni­gdy nie wróci.

Pomy­ślała, że chłopcu bra­kuje bli­sko­ści, wszak teraz będzie musiała obdzie­lić miło­ścią oboje. Dla­tego odło­żyła córkę do koły­ski i przy­kuc­nęła obok syna. Pogła­skała go po gło­wie, przy­tu­liła do nagiej piersi.

– Twoja kolej – rze­kła.

Chło­piec wie­dział, że jest już za duży, ale nie chciał robić mamie przy­kro­ści. Mama prze­cież bar­dzo go kochała. Dla­tego przy­lgnął do piersi i zaczął ją łap­czy­wie ssać.