Nie złe duchy nas otaczają, jeno dusze przedwcześnie
zmarłych. One przypatrują i przysłuchują się
wszystkiemu, co czynimy i mówimy… […]
One są z nami! […] Człowiek rodzi się wszak
na długi i pełny żywot. A gdy umiera przedwcześnie,
gdzież podziewa się jego niedokończone życie?
Jego radość i ból? Gdzież podziewają się jego myśli,
których nie przemyślił, jego czyny, których nie spełnił?
A gdzież potomstwo, które miało po nim pozostać?
Gdzież to wszystko się podziewa?

Szymon An-ski, Na pograniczu dwóch światów.
Dybuk, akt II