1

Cam

Za godzinę zmieni się życie Camilli, choć ona jeszcze o tym nie wie.

W tej chwili wie jedynie, czyszcząc dziecięce krzesełko po śniadaniu, w czasie gdy Polly siedzi na swojej macie, że męża nie ma w domu. Wyszedł gdzieś i zostawił ją, żeby sama uporała się z pierwszym dniem Polly w żłobku i swoim powrotem do pracy. Czyżby miał jakąś niecierpiącą zwłoki sprawę? Czyżby zapomniała o jakimś pilnym projekcie?

Przecież Cam nigdy o niczym nie zapomina. Luke, i owszem, zapomina o wielu rzeczach. Więc…?

Słońce wysyła tymczasem do kuchni trzy jaskrawe promienie. Jest wspaniały czerwcowy dzień, a Cam obudziła się pełna mieszanych uczuć: niespokojna, ale podekscytowana, szczęśliwa – to jej pierwszy dzień w pracy po długim, dziewięciomiesięcznym urlopie macierzyńskim. Czasem brakuje jej tych nieistniejących w angielskim słów i dziś właśnie tak się dzieje. Lęk, podniecenie… Obudziwszy się, uświadomiła sobie, że żadne z nich nie pasuje.

A Luke właśnie dziś postanowił zniknąć.

Na pewno ma jakąś pilną robotę. Jest ghostwriterem dla posłów do parlamentu i różnych celebrytów i kiedy chce popracować, znika w swej współdzielonej przestrzeni. Na pewno o to chodzi. Nie będzie już o tym myślała. Nie będzie się nad tym zastanawiała – zdecydowanie, absolutnie nie będzie tego roztrząsać, postanawia Cam, zbyt mocno ściskając ścierkę.

Obserwuje, jak Polly pochyla się do przodu, żeby chwycić zabawkę leżącą poza zasięgiem jej rączki. Jest taka podobna do Luke’a. Szczupła, jasnowłosa, o usposobieniu tak słonecznym jak pogoda za oknem. Cam patrzy, jak podnosi zabawkę i rzuca ją niepewnym, nieskoordynowanym dziecięcym gestem, który mógłby być zarówno celowy, jak i przypadkowy. Zabawne, Cam zawsze lubiła przyglądać się ludziom, ale obserwowanie własnego dziecka to coś nieporównanie przyjemniejszego.

Brzęczy telefon, więc sięga po niego szybko w nadziei, że to wiadomość od Luke’a, jednak okazuje się, że to jej siostra. Dzień dobry, czyta, patrząc na selfie Libby siedzącej na kanapie, z rozczochraną masą ciemnych włosów upiętą na czubku głowy. Nie ma w tej wiadomości niczego nadzwyczajnego: Cam i Libby niemal bez przerwy prowadzą esemesową konwersację. Bez początku i bez końca, po prostu nieprzerwany ciąg wiadomości i odpowiedzi – jak niekończący się mecz tenisa. Robią to, odkąd mają telefony.

Dzień dobry – odpowiada Cam, robiąc sobie zdjęcie w domowych ciuchach, z zatroskanym wyrazem twarzy, z którego nie zdawała sobie sprawy, dopóki nie zobaczyła go na zdjęciu.

O mój Boże, to Twój wielki dzień. A więc – żeby wzmocnić Twoje poczucie pewności siebie… zobacz! Zobacz, kto figuruje w 12 haśle pionowo w krzyżówce Timesa!? Tu pojawia się zdjęcie hasła o treści: Autorka najnowszej bestselerowej powieści o romansie podczas podroży balonem (4,5).

To jej klientka Maya Jones. Cam jest jej agentką.

Cam odpisuje: Wow! Ciekawe, czy to dobra prasowa reklama? Wydrukują odpowiedzi w przyszłym tygodniu?

Libby wysyła drugie zdjęcie z napisanym bardzo, bardzo drobnym druczkiem zestawem odpowiedzi z poprzedniego tygodnia i z uśmiechniętym emotikonem.

Cam: Ilu ludzi to czyta?

Libby: … Czterech? Ile zarobisz na czterech książkach? LOL.

Cam: 8 funtów × 0.1 honorarium autorskiego × 0.15 prowizji? Ile to jest?

Libby: Stawiam drinki, stara.

Cam przesyła krzyżówkę Mayi, po czym odkłada telefon i ziewa. Ostatniej nocy Polly obudziła ją i Luke’a o dziesiątej, o pierwszej, a potem jeszcze raz o trzeciej, może o czwartej? Cam obiecała Luke’owi, że przestanie patrzeć na zegarek, ponieważ stwierdził, że ją to jedynie wyprowadza z równowagi. Polly – według nich wystarczająco już duża, żeby doskonale zdawać sobie sprawę, że tak nie jest – uważała, że jest środek dnia i była absolutnie i kategorycznie niezainteresowana spaniem. Luke spojrzał na Cam, za jego plecami świeciła na czerwono cholerna szumiąca owieczka usypiająca imieniem Ewan, Polly wprost chichotała z radości, a on spytał: „Masz ochotę na zbiorowe samobójstwo?”. I Boże drogi, roześmiali się, tak jak to robili od zawsze. Luke doprowadził Cam do śmiechu już w momencie ich pierwszego spotkania i najzwyczajniej w świecie całkowicie ją oczarował, na przekór okolicznościom: był pisarzem, jej klientem, a ona jego agentką. Jak się okazało, wbrew jej obawom, nikt nie robił z tego problemu.

No, ale gdzie on jest? Jak mógł ją tak po prostu zostawić samą sobie?

Cam niechętnie pakuje Polly do chusty, by zanieść ją do żłobka na końcu ulicy, i próbuje pogodzić się z tym, że Luke, gdziekolwiek jest, nie zobaczy córeczki tego ranka. Szykują się do wyjścia, a dom stoi sobie spokojnie za ich plecami, wypełniony przygniatającą ciszą, którą Cam próbuje ignorować: to ten dzień. Powrót do pracy.

Prawie nie miała czasu, żeby przepracować tę zmianę. Podczas długich sesji adaptacyjnych chodziła w napięciu tam i z powrotem po ulicy przed żłobkiem, a matczyne poczucie winy zamieniało jego wnętrze w jakiś koszmarny dickensowski przytułek zarządzany przez ogry. Czasem wydaje jej się, że przeczytała zbyt wiele powieści.

Teraz jednak nadszedł dzień, w którym matka i córka rozłączają się, wkraczając w dwa różne światy. Powiedziała to Luke’owi poprzedniego wieczoru, a on zażartował: „Co, do diabła, nie zamierzasz jej potem odebrać?”. Roześmiała się. W każdym związku, uważa Cam, jest ten spokojny stoik i ten roztrzęsiony nieborak, i Cam zdecydowanie jest tym drugim, a Luke tym pierwszym.

Gdzie on jest?

Idzie po kardigan i wtedy coś zauważa. Na stole w holu leży kawałek papieru zapisany ręką męża. Kiedy na niego patrzy, przez myśl przebiega jej jakiś strzępek wspomnienia pożegnalnego pocałunku pachnącego kawą, potem Luke’a pod prysznicem, dźwięku wody płynącej gdzieś w oddali, oba przesłonięte woalem głębokiego snu. Tak mgliste, że nie jest pewna, czy w ogóle wydarzyły się dzisiaj.

Luke powiedział kiedyś, że zawsze będzie całował ją na pożegnanie. „Nigdy nie będę jednym z tych, którzy po prostu zapominają”, obiecał. „Albo, co gorsza, poprzestają na zdawkowym muśnięciu policzka!”

Czy aby na pewno?

Bierze do ręki kartkę.

Jeśli cokolwiek napisane jest po jednej stronie. Że co? Jeśli cokolwiek? I przekreślone? Cam podnosi kawałek papieru do światła. Odwraca go na drugą stronę. Cudownie było z Wami dwiema. Lx.

Może Jeśli cokolwiek zostało napisane dawniej? Ta druga wiadomość jest z pewnością właściwa. Wiadomość na koniec urlopu macierzyńskiego. Było cudownie. Może coś w rodzaju Powodzenia?

Na kartce nie ma niczego więcej.

Bardzo dziwne. Luke – w końcu pisarz – zwykle wyraża się jasno.

Odszukuje ich esemesowe rozmowy. Raz zapytała, gdzie jest, dwa razy dzwoniła, ale napisze znowu.

Gdy tak stoi i deliberuje, z Polly przypiętą w chuście na piersiach, dochodzi do wniosku, że nie wie, jak zacząć. Ostatnio wszystko jest takie skomplikowane. Przed narodzinami dziecka czas spędzany samotnie był po prostu czasem. Teraz jest walutą. Gdy jedno z nich wykorzystuje swój czas tylko dla siebie, drugie musi zajmować się dzieckiem w pojedynkę. Nie są do tego przyzwyczajeni. Kłócą się o to…

Wszystko OK? Przepraszam, że znowu pytam. PS To już niedługo! Wielkie porzucenie. Znów będę kobietą pracującą.

Odczytuje wiadomość przywykła do analizowania, jaki nastrój przekazują teksty.

Dotyka kartki z wiadomością, tylko raz, wysyła esemes i wychodzi.

Jest dwudziesty pierwszy czerwca, najdłuższy dzień roku i jak dotąd najgorętszy, nawet o ósmej rano. Słońce jest tak ostre i żółte jak krople cytryny. Cam zwraca ku niemu twarz, wygrzewając się w jego promieniach. Na ulicy zakwitły olbrzymie kwiaty, wielkie i otwarte – szczęśliwe twarze kołyszące się, gdy je mija. Pokazuje je Polly (czy Polly powinna już rozumieć gesty?), uświadamiając sobie, że ostatnio przyjmowała dobrą pogodę za rzecz oczywistą. Przez całe ostatnie sześć tygodni było kojąco spokojnie. Żadnych wiatrów, żadnych deszczy. Codziennie takie samo wysoko zawieszone błękitne niebo, blade na krańcach, głęboko turkusowe nad głową, zupełnie jakby mieszkali we wnętrzu morskiego szkła.

Trawnik Cam i Luke’a zrobił się żółty i przypominał plażę. Każdego wieczoru, gdy Polly leży już w łóżeczku, Cam wychodzi z książką, siada na leżaku i pogrąża się w niej, jakby nurkowała w basenie pełnym innych światów. Luke zajmuje się Polly, jeśli mała się budzi. I świetnie wie, że nie należy próbować rozmawiać z Cam podczas tej, jak to ona nazywa, introwertycznej godziny.

Szybko docierają do żłobka. Trzypiętrowy wiktoriański budynek wciśnięty między bank i pralnię – bardzo londyński. Cam czuje ukłucie strachu na jego widok, typowe rodzicielskie połączenie winy i przeczucia nadchodzącej wolności. Odnosi wrażenie, że w macierzyństwie większość form wolności ma swoją cenę. I dzisiaj po prostu ją zapłaci, i spróbuje się tym rozkoszować: powrotem do siebie samej. Do pracy, w której zarabia na życie, czytając powieści.

Poza tym Luke nie będzie się dzisiaj bał, nie będzie sobie wyobrażał, że Polly nie może się uspokoić, że nie śpi albo nie je. Luke jest niefrasobliwy, to człowiek, który nigdy nie rozmyśla za wiele. Gdyby go zapytać, odpowie, że dziecko świetnie da sobie radę, a on tak czy owak ma swoją pracę, więc nie ma wyjścia. Takie jest życie. Czasem próbuje wyciszyć Cam, mówi jej, że nie jest w stanie wszystkiego kontrolować, a ona uważa, że nie istnieje nic, co by jej mniej pomagało niż takie gadanie.

I najwyraźniej dzisiaj to on niczego się nie boi, prawda? Nawet go tu nie ma. Poszedł do pracy albo dokądkolwiek, bez wahania. Jak on mógł?

– Ach, to Polly Deschamps – wita je w drzwiach jedna z opiekunek.

Cam odruchowo przyciska ciepłe ciało córeczki mocniej do piersi.

– Wszyscy już wiedzą, że to wasz pierwszy dzień – mówi dalej kobieta. – Będziemy się dobrze bawić.

– Mam nadzieję – odpowiada Cam. Bierze głęboki wdech, potem podnosi Polly i oddaje ją w ramiona opiekunki, kobiety, której imienia nawet nie zna albo je zapomniała.

Polly wykręca się i wyciąga w stronę Cam, tylko raz, a ich ręce dotykają się przez ułamek sekundy, zanim mała zostaje od niej odciągnięta, i Cam staje się wolna, chociaż w tej właśnie chwili wcale tego nie chce.

Chwyta za telefon, żeby opowiedzieć o wszystkim Luke’owi, żeby go uspokoić, żeby się nie martwił, bo ogarnęła żłobek – co być może brzmi trochę pasywno-agresywnie. W tym momencie jednak wyświetla się jego profil na WhatsAppie: Ostatnio widziany o 5.10. Co takiego? Nie zauważyła tego wcześniej, ponieważ była zajęta Polly i sprzątaniem. Dziesięć po piątej to bardzo wcześnie – i od tej pory nie był online? To do niego niepodobne. Bardzo dziwne.

Cam wchodzi do swojej agencji i natychmiast czuje znajomy zapach: książki. Są wszędzie i pachną domem.

W aneksie kuchennym, przywitawszy się z kilkoma kolegami – zadowolona, że wykorzystała podróż metrem, żeby się pomalować, może trochę zbyt mocno – robi sobie kawę i przekartkowuje debiutancką powieść historyczną, której redakcją zajmuje się ktoś inny. Już czuje magnetyzm słów.

Ulice są tak ciemne, że wyglądają jak osmolone, oświetlone tylko przez jedną lampę naftową na ich końcu.

I nagle, tak po prostu, Cam przenosi się z biurowej kuchenki na tę wiktoriańską ulicę i mogłaby właściwie tam pozostać, aż przeczyta całą powieść, tak jak to robiła przez całe życie, od dziec-ka: rankami czytała quiz z tyłu pudełka z płatkami śniadaniowymi, a książki z serii „Słodka Dolina” w szkolnym autobusie.

Zamyka książkę, wzdycha i rozmyśla.

Widzisz. Jest świetnie. Bardzo dobrze. Luke coś gdzieś robi – zapomniała co, mając myśli zajęte Polly, to wszystko. To wszystko. A Cam jest tutaj, z dobrą kawą, książkami, w których może się zakopać i które może sprzedawać, i za to jej płacą. Jest taką szczęściarą. Nie musi sobie stwarzać problemów.

Coś jednak skrada się za jej plecami. Coś na kształt strachu. To ten komunikat: Ostatnio widziany. Ten liścik.

Brzęczenie.

Też.

Esemes od Libby. Takie są właśnie wiadomości od niej. Często tylko jedno słowo. Taki jest ich sposób komunikowania się. A czasem padają z obu stron obelgi.

Libby: Piekę ciasto na dzisiejszy wieczór dla tego wkurzającego klienta. Czy to nie do przyjęcia, czy OK?

Filmik z obracającym się tortem, z jednej strony opadniętym i naprawionym za pomocą lukru.

Cam: Całkowicie do przyjęcia.

Libby: Dzięki za kłamstwo.

Cam: Zawsze do usług.

– Cam! – wita ją jej szef, Stuart, wchodząc do kuchni. – Dobrze cię znów widzieć.

Opalony, z popielatoblond włosami, trochę po pięćdziesiątce. Pozornie łagodny i niezdecydowany, ma na swoim koncie długą listę świetnie sprzedających się pisarzy, która świadczy o jego prawdziwej błyskotliwości. Podczas zebrań i spotkań sprawia wrażenie, jakby nie słuchał, a potem zgłasza najlepszą ze wszystkich propozycję.

– Dzidziuś ma się dobrze? Życie wróciło już do równowagi? – pyta.

– O tak, lepiej – odpowiada Cam, myśląc o całych stertach prania i nieotwartych rachunków w domu. Dzidziuś nie śpi. Tego ranka Cam brała prysznic, wykrzykując dziecięce rymowanki, żeby go uspokoić. Kiedy codziennie wieczorem siedzi w ogrodzie, czuje za plecami widmo zaniedbanych obowiązków i zadań do wykonania, z którymi nie ma czasu się uporać, tak jak to dawniej robiła. – U mnie wszystko w porządku – dodaje pogodnie.

– Świetnie – mówi Stuart. – W końcu wszystko wraca na swoje miejsce.

– Hmmm.

– A właśnie… – zaczyna Stuart, podnosząc ramiona nad głowę, by się rozciągnąć. Przez ostatnie kilka lat stał się jednym z najbardziej toksycznych przypadków nawróconego fanatyka siłowni.

Cam uważa, że najlepszą taktyką jest ignorowanie jego wygibasów, unosi więc skrzydło okna, z którego roztacza się widok na Pimlico. Z tyłu ogrody, a tu, z frontu, wielkie białe georgiańskie budynki. Brakowało jej tego. Prostoty miłego widoku i  filiżanki gorącej kawy, którą może wypić w spokoju.

– Wysłałaś książkę Adama? – pyta szef, oparłszy dłonie na kuchennym blacie.

Cam obawia się, że zacznie robić przysiady, ale on włącza czajnik.

Cam bierze herbatnik, uzupełniając cukrem deficyt snu. Odkryła powieść Adama podczas urlopu macierzyńskiego. Wysłał jej e-mail z zapytaniem. Sprawdzała swoją skrzynkę e-mailową, streszczenie zrobiło na niej wrażenie i poprosiła o cały manuskrypt. Adam odpowiedział, że woli posłać powieść tradycyjną pocztą, ponieważ czuje dzięki temu, że nie należy już fizycznie do niego. Przyszła na jej adres domowy, gdyż była już na urlopie, a ona w ciągu trzech dni zaproponowała, że będzie go reprezentować. Rzecz w tym, że Cam wcale nie traktuje tego jak pracę. To, co chętnie robisz za darmo, właściwie nie jest pracą.

– Wysłałam ją wczoraj wieczorem – odpowiada Stuartowi. – Nie mogłam się powstrzymać. Sądzę, że to będzie sukces.

Ma nadzieję, że intuicja jej nie zawodzi. Cam zawsze rozpoznaje dobrą książkę. To uczucie, którego doświadcza się jako czytelnik po przeczytaniu dziesięciu procent tekstu, kiedy po prostu zatapia się w powieści i jej świecie. Ta akurat to współczesna opowieść o synu dwojga youtuberów, który pozywa swoich rodziców za naruszenie prywatności. Wciąż pamięta chwilę, w której otworzyła bąbelkową kopertę, przeczytała pierwszą linijkę i pomyślała: tak.

– Chce dostać umowę na dwie książki, ale nie przysłał mi jeszcze żadnego nowego pomysłu – wyjaśnia.

– Hmm. Potrzebujesz jedynie jednozdaniowego streszczenia, i zawsze można je zmienić. Dobra, mam kryzysowe spotkanie – oznajmia Stuart, spoglądając na zegarek. – Autor wariuje.

Cam bierze kilka herbatników, siada za biurkiem i odkrywa kolejne wiadomości od Libby, zaczynające się od: Tort mnie zdradził.

Odsuwa na bok podkładkę pod kubek z napisem „Energia głównego bohatera”, nagle skupiając się na swoich problemach, i otwiera laptop. Nigdy go nie wyłącza, więc ma w tej chwili dwadzieścia pięć otwartych okien, niemal wszystkie w przeglądarce Google.

Dziecko nie kończy posiłków.

Jak przestać kłócić się z mężem.

Czy dno mojej miednicy powinno być teraz w lepszym stanie?

Sprawdza pocztę. Nie ma jeszcze żadnych szalonych siedmiocyfrowych ofert przedwstępnych na książkę Adama. Następnie: telefon. Nic od Luke’a. Powinna znowu do niego zadzwonić, a może…?

Cam nie wie, od czego zacząć. Jej umysł jest przeciążony. Spotkania, nadesłane materiały, powieści prawie gotowe do wydania. Ostatnio nauczyła się słowa, które opisuje taki stan: fisselig. Niemieckie określenie oznaczające „skołowany do granic niekompetencji”.

Poprzedniej nocy, leżąc na kołdrze, opychała się Delicjami z Lukiem, który jakimś cudem w ogóle nie tyje, nawet o deko. Jęczała wtedy na temat… no, właściwie, na każdy temat. Że Polly nie daje się odstawić od piersi i że nie śpi dobrze. Że nie wie, jak ma wrócić do pracy przy tym wszystkim. Że prawie cały czas czuje się jak porażka. Do wszystkich tych rzeczy przyznałaby się jedynie w środku nocy i tylko jemu, osobie, która nigdy jej nie osądza. Luke wysłuchał i zaoferował kolejne ciasteczka, niczego nie sugerując, ale ona nie potrzebowała suges­tii, potrzebowała jego.

– Czuję, że wszystko jest… nie wiem – powiedziała. – Po prostu nic nie staje się łatwiejsze.

– Rozmawiam z tobą i jem Delicje – odpowiedział, przeczesując dłonią włosy, wzdłuż małej blizny na czole po upadku z roweru w dzieciństwie. – Według mnie wszystko jest w porządku.

– Żyjemy tak niezdrowo.

– Śmieciowe jedzenie jest naszą jedyną obroną – stwierdził Luke. – Nie pozbawiaj mnie tej przyjemności. Słuchaj: a może, kiedy wrócisz do pracy, będziesz co tydzień robiła sobie jeden wieczór wolny od matczynych obowiązków? Ja ogarnę usypianie. Ty sobie gdzieś pójdziesz. Z Libby? Z Holly? Do baru…do kina.

Cam skrzywiła się, chociaż doceniła ten gest. Wyjście z domu pasowałoby Luke’owi, ale to nie dla niej.

– Wolę iść do łóżka z książką – odparła, co zabrzmiało skromnie, a przy tym prawdziwie. Powieść w miękkiej oprawie, szorstkie strony pod palcami. Świeca. Świeża piżama i pościel. Macierzyństwo dla introwertyczek jest szczególnie trudne, standardowe drogi ucieczki nie są dostępne, co ustawicznie wywołuje u Cam poczucie winy, niemniej jednak taka jest prawda.

– Robisz to co wieczór – zauważył Luke, nachyliwszy się, żeby z czułością dotknąć jej ramienia.

– Wiem. Wiem, że jestem nudna.

– Każdy potrzebuje przerwy. Potrzebujesz przestrzeni. – Jego twarz przybrała poważniejszy wyraz. – Cam, gdybyś kiedykolwiek tonęła… zawołasz mnie? Uratuję cię. Dobrze?

Skinęła głową wdzięczna losowi, że poślubiła mężczyznę, któremu mogła wszystko powiedzieć, teraz jednak zastanawia się nad tym pierwszym zdaniem.

Każdy potrzebuje przerwy. Była w nim jakaś mroczność, prawda? Czy Luke właśnie robi sobie przerwę?

Czy faktycznie nie bywał ostatnio trochę drażliwy? Cam rozmyśla o tym, starając się nie nakręcać. Może. Słyszała jego długie poirytowane westchnienie ostatniej nocy, kiedy Polly się obudziła; jego kroki, gdy wstał z łóżka, były takie ciężkie. Kiedy wrócił i zapytała go, czego chciała Polly, zignorował ją, wpatrując się w telefon z zaciśniętymi ustami. Całkiem do niego niepodobne – dlatego to zapamiętała.

Nie, przecież byli w zeszłym tygodniu na weselu i miał się dobrze, prawda? Odnaleźli w sobie dawną energię. Wyciągnął ją na parkiet, chociaż Cam zasadniczo nie tańczy.

– Protestujesz – powiedział, w rozpiętej kamizelce – ale bardzo dobrze ze mną tańczysz.

Ubłagała go, żeby o północy wrócili do domu; śmiał się, zobaczywszy w jej torebce domowe pantofle, które włożyła w taksówce.

Boże, nie jest w stanie się skupić. Książka w przygotowaniu, pierwszy dzień Polly z dala od niej, nieobecność Luke’a. Wszystko to sprawiało, że poczuła dziwne, ale znajome pragnienie sprawdzania i sprawdzania, i znów sprawdzania. E-maili, aplikacji żłobka, autorów. Rankingu Kindle’a. Czegokolwiek.

Przychodzi coś od Adama.

Adam@amazingadam.com

21 czerwca, godz. 09:23

Re: (bez tematu)

 

Nie, nie mam jeszcze pomysłu na nową powieść. Czy to bardzo pilne? Mam w zanadrzu małomiasteczkowy kryminał, ale odłożony na później.

Cam krzywi się w duchu i każe mu dalej myśleć, mając nadzieję, że wyczyta między wierszami, o co jej chodzi.

Chwyta za telefon i znów próbuje kontaktu z Lukiem: Witamy w serwisie Vodafone.

Pisze kolejną wiadomość: Pożarłam tonę biurowych herbatników i wszystkie Delicje! X

Tym razem wysyła wiadomość na WhatsAppa i sprawdza ikonkę doręczenia.

Luke i Cam poznali się, kiedy wkroczył do jej biura cztery lata temu. Był dziennikarzem, autorem wspomnień menedżera piłkarskiego na temat sukcesów drużyny Premier League: napisał do owego menedżera prywatną wiadomość poprzez media społecznościowe (w ramach zakładu podczas wieczoru kawalerskiego, jak jej później wyjaśnił), a ten, ku jego zaskoczeniu, odpisał i wyraził zgodę na ten pomysł. Książka spodobała się Cam bardziej, niż się spodziewała. Tekst Luke’a był szczery, przejrzysty, nie rościł sobie pretensji do niczego więcej niż to, czym faktycznie był: czystą rozrywką.

Cam zaproponowała, że będzie jego agentką. Odpowiedział jednym słowem: „Szlag!”. Rozbawiło ją to. Lubi język w każdej jego formie, a przekleństwo w odpowiednim momencie brzmi znakomicie.

Sprzedała wspomnienia wydawnictwu Penguin Random House. Jego kolejną fuchą była autobiografia piosenkarza i tekściarza, którego reprezentowała jej agencja, i od tej pory pracował już na pełnych obrotach, zyskał reputację i potrzebował coraz mniej pomocy agenta. Sprawiło to, że po zaledwie kilku miesiącach współpracy zawodowej Cam znacznie łatwiej przyszło – po zbyt wielu kieliszkach wina – pocałowanie go na zalanym deszczem londyńskim przystanku autobusowym. Było późne lato, ranki i wieczory właśnie zaczynały pachnieć tak świeżo i chłodno jak jabłka. Luke miał na sobie przemoczony T-shirt i do dziś wilgotne ubrania przypominają Cam o tamtej nocy, tamtym pocałunku, tamtym zakazanym pocałunku, który nie powinien był się wydarzyć.

Tak czy owak. Nie mogę skupić się na ani jednym słowie, pisze dalej do Luke’a. Niecierpliwie czeka na jego odpowiedź. Zrób sobie po prostu dzisiaj poranek na luzie! – napisze z pewnością, ale Cam chce to usłyszeć, chce zobaczyć skierowane do niej słowa. Dzięki Cam Luke jest rozsądniejszy, a dzięki Luke’owi Cam dobrze się bawi. Taka jest między nimi relacja. Taka relacja zawsze między nimi była.

Wiadomość nie została dostarczona. Wpatruje się w nią: pojedynczy szary ptaszek. Kiedy… kiedy człowiek naprawdę zaczyna się martwić?

Nie. Na pewno po prostu ciężko pracuje. Wyłączył telefon.

Tymczasem lęk, który Cam odczuła w kuchni, znów daje o sobie znać. Sama siebie oszukuje. Coś tu jest nie tak.

Ponownie do niego dzwoni.

Nic.

W którym momencie… zaginął?

Przychodzi esemes od Libby, potem zdjęcie. Pokazuje Cam swój strój, często tak robi. Posyła zdjęcie jednej części: To na imprezę!! To takie miejsce, gdzie ludzie są razem i dobrze się bawią. Pamiętasz? LOL. Cam przestaje czytać, bo dochodzi do niej jakieś zamieszanie na zewnątrz. Czy to syreny?

Strach delikatnie, jak opuszek palca, przebiega jej po kręgosłupie, a wyobraźnia rusza z impetem do akcji napędzana literackimi obrazami. „Rzeczy, które przytrafiają się jedynie innym ludziom, mogłyby przydarzyć się mnie”, przechodzi jej przez myśl. Karetki pogotowia, wozy strażackie, syreny ostrzegawcze. Martwe ciała, złe wiadomości i policyjne czapki, i słowa: „Zrobiliśmy, co w naszej mocy”, wypowiadane przez miłych lekarzy w zielonych fartuchach.

Wstaje od biurka. Sprawdzi tylko na zewnątrz, po drugiej stronie korytarza. Zobaczy, co się dzieje.

Recepcjonista siedzi w milczeniu, tutaj dochodzi do niej jedynie dźwięk z wiszącego na ścianie telewizora, powtarzającego najświeższe wiadomości. Cam nic więcej nie słyszy.

To na pewno jej wyobraźnia. Nic ponadto.

Ale potem wszystko dzieje się równocześnie, jak to niekiedy bywa.

– Przerywamy na chwilę – mówi prezenterka wiadomości, a w jej tonie brzmi coś niezwykłego i poważnego – żeby przekazać najnowsze wiadomości z centralnego Londynu.

Przed oczami Cam ekran czernieje i ukazuje się migający komunikat białymi literami: Pilne. Słyszy głos lektora: „Policja próbuje zakończyć uprowadzenie, które miało miejsce godzinę temu w centralnym Londynie”. Na ekranie ukazuje się ziarnisty obraz. Cam wpatruje się weń, ale nic nie rozumie. „Mężczyzna przetrzymuje trzech zakładników w magazynie w Londynie. Mamy nagranie z monitoringu od dyżurującego strażnika. Obecne na miejscu władze są zdania, że jest to akt terrorystyczny”.

Zanim wiadomość dociera do świadomości Cam, widzi tych ludzi na zewnątrz: policjantów.

Dwóch funkcjonariuszy, jeden w białej koszuli i czarnej kamizelce kuloodpornej, jeden w garniturze. Wkraczają do jej biura. A Cam wie –rodzi się to w jakimś ciemnym zakamarku jej głowy – że przychodzą po nią. Mówi sobie, że jest głupia, skrajnie zdenerwowana z powodu nieprzeczytanych wiadomości przez Luke’a i jego nieobecności, ale w tym właśnie momencie słyszy, jak wypowiadają jej nazwisko.