PROLOG

W sali panował półmrok. Przez uchylone okna wkradało się blade światło księżyca, a wraz z nim zapach wiosny. Ze wszystkich pór roku najbardziej lubił właśnie wiosnę. Kojarzyła mu się z wczesną młodością, którą spędził na wsi. Z uśmiechem i śpiewem ptaków. Z polanami pełnymi kolorowych kwiatów i muczącymi krowami. Nie znosił jesieni. To jesienią wydarzyła się tragedia, która zmieniła jego życie w pasmo udręki i cierpienia. Dziś wspomnienia z tamtych odległych dni były mgliste i mętne niczym kałuża po burzy. Poczuł, jak po policzku spływa mu łza. Wytarł ją palcem i naciągnął pościel pod brodę. Wtedy usłyszał za plecami kroki. Wiedział, kto to.

Przyjaciel delikatnie uniósł kołdrę i położył się obok niego. Sprężyny w wysłużonym łóżku złośliwie zaskrzypiały, ale gdy tylko przyjął odpowiednią pozycję i szczelnie okrył się pierzyną, znów zaległa cisza.

– Jutro twój wielki dzień – szepnął mu do ucha. – Ile na niego czekałeś?

– Trzynaście lat i sto osiemdziesiąt dwa dni.

– Szmat czasu.

– Tak… szmat czasu.

Młodzi mężczyźni przez chwilę w ciszy kontemplowali ostatnie słowa. Obaj nie mieli łatwego życia i obaj pragnęli tego dnia równie mocno.

– Naprawdę chcesz kontynuować naukę? – spytał przyjaciel.

– Tak. Moja matka była lekarzem, ale ja zostanę informatykiem. Wiesz… To przyszłość jest. Chciałbym, aby była ze mnie dumna.

– Zawsze miałeś głowę do tych rzeczy. Ja nie jestem taki kumaty…

Przy akompaniamencie kilku skrzypnięć starych sprężyn odwrócił się twarzą do przyjaciela. Spojrzał mu w oczy. Czasem myślał, że tylko on dostrzega, że za tą maską kryje się więcej dobra. Może dlatego, że sam był dość słaby i potrzebował kogoś takiego. A może, bo potrafił widzieć więcej.

– Nie doceniasz się – szepnął. – Jesteś bystry i na pewno byś sobie poradził.

– Tylko tak mówisz. Wiesz, że nigdy nie byłem orłem.

– To co chcesz robić, jak wyjdziesz?

– Pojadę nad morze.

– I co?

– Nie wiem. Poszukam pracy. Coś wymyślimy.

– Naprawdę myślisz, że moglibyśmy…?

– Pewnie, że tak. – Ręka przyjaciela przesunęła się po jego biodrze. – Poczekaj na mnie. To niecały miesiąc. Pojedziemy razem i jak zechcesz, to poszukasz sobie jakiejś szkoły. Ja będę pracował.

Jeszcze przez chwilę patrzył w oczy przyjaciela, po czym wypuścił powietrze i z powrotem obrócił się do niego tyłem. Podciągnął kołdrę pod brodę. Kilka łóżek dalej ktoś zaczął głośno chrapać. Obaj wiedzieli kto. Przez krzywą przegrodę nosową Gruby często miał problemy z oddychaniem. Dolegliwości nasilały się wiosną, gdy drzewa zaczynały pylić. Wtedy chrapał jak zwierz.

– Wierzysz mi? – zapytał szeptem przyjaciel.

– Chciałbym. Tylko…

– Boisz się, co będzie, gdy wyjdziesz? Gdy wyjdziemy?

– Nie wiem. Może. Chyba tak…

– Poradzimy sobie. Już niedługo zostawimy za sobą cały ten gnój. Zaczniemy nowe życie.

– W takim razie poczekam na ciebie.

– Spróbowałbyś nie… – W tonie mężczyzny dało się wyczuć szorstką nutę.

– Szukałbyś mnie?

– Szukałbym i znalazł choćby na krańcu świata. Jesteś i zawsze byłeś tylko mój, prawda?

– Tak.

– I zawsze będziesz… – Palce przyjaciela zacisnęły się na jego biodrze.

– Zawsze.

– Mam, kurwa, taką nadzieję.

Chwilę później chłopak wzdrygnął się i cicho jęknął, gdy przyjaciel w niego wszedł.

Kryminalne i sensacyjne e-book · audio Czarna Owca

Cherub

Przemysław Piotrowski

Przeszłość upomni się o niego po raz ostatni. Zielonogórskie lato przerywa kolejna zbrodnia. Prokurator Brunon Kotelski zostaje bestialsko okaleczony i zamordowany. W tym samym czasie komisarz Igor Brudny otrzymuje pamiątkę z przeszłości. Pod nieobecność emerytowanego inspektora Romualda Czarneckiego sprawę przejmuje prokurator Arleta Winnicka. Zainscenizowane mie...