Rozdzieleni z rodakami Czeczenami, żyjąc wśród Gruzinów, Kistowie stawali się coraz bardziej gruzińscy. Nauczyli się gruzińskiej mowy, poznali gruzińskie zwyczaje i wiele z nich przyjęli za własne. Posyłali swoje dzieci do gruzińskich szkół, gdzie uczyły się o gruzińskich dziejach, dowiadywały o gruzińskich królach, bohaterach, wieszczach. Niektórzy z Kistów przejęli nawet od Gruzinów chrześcijańską wiarę. Jedni ze szczerego przekonania, drudzy dla świętego spokoju. Jeszcze inni przeszli na nowe wyznanie w wyniku podstępu rosyjskich żołnierzy i chrześcijańskich kapłanów, którzy pewnego dnia, bez słowa, zapędzili Kistów do rzeki Alazani i w jej wodach, nie pytając nikogo o zdanie, ochrzcili ich i nadali chrześcijańskie imiona.