Mój rekord do tej pory nie został pobity. Jest zapisany w jednej z tych opasłych ksiąg, które sprzedają się w ogromnych ilościach, mimo że człowiek nigdy nie słyszał, żeby ktokolwiek znajomy je kupował. Wydawcy od czasu do czasu zaszczycają mnie telefonem i informują, że moje nazwisko znajdzie się w księdze kolejny rok z rzędu. Niekiedy dzieci z miejscowej szkoły wstępują do mnie i mówią, że przeczytały o mnie w bibliotece, a ja zawsze udaję zaskoczenie, żeby sprawić im przyjemność.

Ale rekord wciąż należy do mnie. Mówię wam o tym nie po to, żeby się chwalić, albo dlatego, że mam siedemdziesiąt sześć lat i przyjemnie mi pomyśleć, że kiedyś czegoś dokonałam. Po prostu kiedy człowieka otacza tyle tajemnic, co mnie, to dobrze jest raz na jakiś czas powiedzieć sobie pewne rzeczy otwarcie.