Słowo wstępne

Lata 1948–1956 to w Peru czas dyktatury wojskowej, której przywódcą był generał Manuel Apolinario Odría. W ciągu tamtych ośmiu lat żyjące w nieustannym napięciu i strachu społeczeństwo pozbawiano praw obywatelskich: ocenzurowano prasę, za poglądy polityczne zamykano w więzieniach, setki osób musiało uchodzić z kraju. My, peruwiańska młodzież, byliśmy wówczas dziećmi. Potem rozstaliśmy się i dojrzewaliśmy. To było jeszcze gorsze od upokorzeń, których doznawaliśmy ze strony bezkarnego reżimu. Głęboka korupcja od środka toczyła wszystkie szczeble i instytucje władzy, upodlając całe nasze życie.

Kanwą do napisania tej powieści, odtwarzającej historię polityczną i społeczną tamtych ponurych czasów ze swobodą będącą przywilejem fikcji, była właśnie owa atmosfera cynizmu, apatii, uległości i zepsucia moralnego Peru sprzed lat.

Zacząłem ją pisać w Paryżu, czytając Tołstoja, Balzaka, Flauberta i zarabiając na życie jako dziennikarz, kontynuowałem swą pracę w Limie, w zaśnieżonym mieście Pullman w stanie Waszyngton, przy maleńkiej uliczce w kształcie półksiężyca, w Valle del Canguro, Queen Mary`s College i King`s College, a skończyłem ją w Puerto Rico w 1969 roku po wielokrotnych przeróbkach. Żadna inna powieść nie przysporzyła mi tak wiele trudu. Dlatego gdybym musiał kiedyś uratować coś z pożaru, wyniósłbym właśnie tę książkę.

Mario Vargas Llosa

Londyn, czerwiec 1998