Kiedy gaśnie lampa w salonie, uświadamiam sobie, że prąd został odcięty. Zrywam się na nogi, zrzucając pusty kubek na podłogę. Czuję w piersi potworny ucisk. Jest za wcześnie, nie jestem gotowa.

„Jeśli po ciebie przyjdzie, zrobi to w środku nocy”, ostrzegł mnie Alex.

Ale nie jest środek nocy, tylko dziewiąta wieczorem.

„A jeżeli pojawi się wcześniej, kiedy wciąż będę na dole?”, spytałam.

„Postaraj się dostać do sypialni i zamknąć drzwi na klucz – odparł. – Nie pozwól, żeby strach zamącił ci w głowie”.

Wspominając jego słowa, oddycham głęboko, żeby się uspokoić, a potem po omacku ruszam do drzwi. Na korytarzu jest całkowicie ciemno. Już mam puścić się biegiem po schodach, gdy od ściany odkleja się cień. Krzyczę oszołomiona, bo już jest w środku.

„A jeśli nie zdołam dostać się do sypialni? – spytałam. – Jeśli on wejdzie do domu wcześniej?”

„Krzycz – poradził Alex. – Użyj swojego głosu. Odetchnij kilka razy głęboko i wrzeszcz najgłośniej i najdłużej, jak potrafisz. Będziesz miała kilka sekund, zanim strach cię sparaliżuje. Dobrze je wykorzystaj”.

Otwieram usta, żeby krzyknąć, ale strach już ścisnął mi płuca jak w imadle i pozbawił mnie tchu. Dostrzegam w korytarzu zbliżającą się do mnie potężną sylwetkę. Cofam się szybko i czuję za plecami drzwi do kuchni.

„Jeśli nie uda ci się uciec na górę, nie pozwól się zapędzić do kuchni”, ostrzegł Alex.

„Ale co mam zrobić, jeśli nie będę miała innej drogi ucieczki?”, spytałam.

„Wtedy postaraj się zdobyć jakąś broń. Na blacie trzymasz noże”.

Zaciskam dłoń na klamce, a kiedy drzwi się otwierają, wtaczam się do kuchni. Napastnik wchodzi za mną i zatrzaskuje drzwi kopniakiem. Panuje tu całkowita ciemność i na chwilę tracę orientację, ponieważ zazwyczaj świetlik rozprasza nieco mrok w tym pomieszczeniu. Szybko dochodzę do siebie i przesuwam się w prawo, wyobrażając sobie stojak na noże obok piekarnika. Ale nieznajomy zagradza mi drogę, jakby czytał mi w myślach, i zmusza mnie do odbicia w lewo. Potykam się o swoje stopy, kiedy okrążam kuchenną wyspę, aż w końcu nie mam już dokąd uciekać.

„Cokolwiek zrobisz, nie daj się zablokować za wyspą, bo wtedy nie będziesz miała żadnej drogi ucieczki – radził Alex. – Nie możesz do tego dopuścić. Słyszysz mnie, Nell? Nie pozwól na to”.

A jednak tak się stało. Uginają się pode mną nogi, gdy to sobie uzmysławiam. Kiedy moje oczy przyzwyczajają się do ciemności, dostrzegam ubraną na czarno postać, która stoi po drugiej stronie wyspy. Porusza się gwałtownie i coś ze świstem przecina powietrze. Moja krtań się zaciska. Nóż.

– Przestań! – wołam donośnym głosem i z zaskoczeniem widzę, że napastnik nieruchomieje. – Zanim mnie zabijesz, muszę się dowiedzieć, kim jesteś.