Przed­sta­wia­jąc Czy­tel­ni­ko­wi wy­bra­ny frag­ment Dzien­ni­ków gwiaz­do­wych Ijo­na Ti­che­go, Wy­daw­ca nie bę­dzie mar­no­wał atra­men­tu do opi­sy­wa­nia cnót tego po­dróż­ni­ka, któ­re­go imię zna­ją obie cza­sze Dro­gi Mlecz­nej. Słyn­ny gwiaz­do­krąż­ca, ka­pi­tan da­le­kiej że­glu­gi ga­lak­tycz­nej, łow­ca me­te­orów i ko­met, nie­stru­dzo­ny ba­dacz i od­kryw­ca osiem­dzie­się­ciu ty­się­cy trzech glo­bów, dok­tor h.c. uni­wer­sy­te­tów Oboj­ga Niedź­wie­dzic, czło­nek To­wa­rzy­stwa Opie­ki nad Ma­ły­mi Pla­ne­ta­mi i wie­lu in­nych to­wa­rzystw, ka­wa­ler or­de­rów mlecz­nych i mgła­wi­co­wych, Ijon Ti­chy, sam uka­że się Czy­tel­ni­ko­wi w ni­niej­szych Dzien­ni­kach, któ­re sta­wia­ją go w rzę­dzie ta­kich nie­ustra­szo­nych mę­żów prze­szło­ści, jak: Ka­rol Fry­de­ryk Hie­ro­nim Mu­en­ch­hau­sen, Pa­weł Ma­sło­boj­ni­kow, Le­mu­el Gul­li­wer czy Ma­ître Al­ko­fry­bas.

Ca­łość Dzien­ni­ków, ob­li­czo­na na osiem­dzie­siąt sie­dem to­mów in qu­ar­to z su­ple­men­tem (słow­nik gwiaz­do­wy i skrzy­nia z oka­za­mi po­glą­do­wy­mi) oraz mapą wszyst­kich po­dró­ży, znaj­du­je się w opra­co­wa­niu ze­spo­łu uczo­nych astro­ga­to­rów i pla­net­ni­ków i z uwa­gi na ogrom nie­zbęd­ne­go tru­du nie uka­że się ry­chło. Uwa­ża­jąc, że by­ło­by nie­wła­ści­we taić wiel­kie od­kry­cia Ijo­na Ti­che­go przed naj­szer­szą Pu­blicz­no­ścią, Wy­daw­ca wy­jął z Dzien­ni­ków drob­ną cząst­kę i po­da­je ją w for­mie nie­opra­co­wa­nej, bez pod­pi­sów, not, ko­men­ta­rzy i słow­ni­ka wy­ra­żeń ko­smicz­nych.

W przy­go­to­wa­niu Dzien­ni­ków do dru­ku nikt mi wła­ści­wie nie po­ma­gał; tych, któ­rzy mi prze­szka­dza­li, nie wy­mie­niam, gdyż za­ję­ło­by to zbyt wie­le miej­sca.