Prolog

Tessa

Gdy wpatruję się w znajomą twarz tego obcego człowieka, napływają wspomnienia.

Pamiętam, jak siadałam i czesałam jasne włosy mojej Barbie. Często marzyłam, by być nią: ona to miała dobrze. Była piękna, zawsze zadbana, zawsze dokładnie taka, jak powinna. Jej rodzice muszą być z niej dumni, myślałam wtedy. Jej ojciec, gdziekolwiek się podziewał, był pewnie ważnym prezesem i podróżował po całym świecie, żeby zapewnić utrzymanie rodzinie, a jej matka nie pracowała i zajmowała się nią.

Ojciec Barbie nie wracał do domu, zataczając się i wrzeszcząc. Nie krzyczał na matkę tak głośno, że Barbie musiała się kryć w szklarni, by uciec przed hałasem i rozbijanymi naczyniami. A jeśli przypadkiem jakieś drobne, łatwo wytłumaczalne nieporozumienie wywołało sprzeczkę pomiędzy jej rodzicami, Barbie zawsze miała Kena, swojego idealnego, jasnowłosego chłopaka, który dotrzymywał jej towarzystwa… nawet w szklarni.

Barbie była idealna, musiała więc mieć idealne życie i idealnych rodziców.

Mój ojciec, który zostawił mnie dziewięć lat temu, stoi przede mną brudny i wymizerowany. W ogóle nie taki, jaki powinien być, nie taki, jakim go pamiętam. Na jego twarz wypływa uśmiech, gdy mi się przygląda, a mnie nawiedza kolejne wspomnienie.

Mój ojciec, noc, kiedy odszedł… kamienna twarz mojej matki. Nie płakała. Stała tylko i czekała, aż wyjdzie. Tamtej nocy się zmieniła – potem nie była już nigdy tą samą kochającą matką. Stała się kimś niemiłym, pełnym rezerwy i nieszczęśliwym.

Została jednak przy mnie po tym, jak on zdecydował inaczej.