– Kurwa… te kartki, ja pierdolę – wyszeptała Sawicka. – Ty masz jebaną obsesję na moim punkcie. Nie możesz po prostu mnie zostawić?

Uśmiechnął się. Upił kilka łyków kawy, nie spuszczając z niej bacznego spojrzenia. Widział, że jej dłonie oparte o blat stolika drżą.

– Nie potrafię, jesteś naprawdę wyjątkowa. Nadajesz się do posprzątania bałaganu, którego narobił mi Wilk. Chciałem, żebyś mi pomogła z własnej woli, ale skoro odmówiłaś, cóż… Musiałem sięgnąć po inne metody. Przyznaj, wyrafinowane.

– Jesteś jebanym skurwielem – wycedziła Sawicka. – Nie wierzę, że posunąłeś się do czegoś takiego.

– Teraz będziesz robiła dokładnie to, co ci powiem, nie odmówisz mi już żadnej przysługi i nie będziesz nic kombinować – powiedział Lis. – Od dzisiaj pracujesz dla mnie, inaczej ty i ten twój Michalski będziecie mieli problemy. Mam nadzieję, że dotarło.

Mężczyzna dopił kawę, podniósł się i ruszył do wyjścia z kawiarni. Sawicka wpatrywała się w swój kubek i zupełnie nie zwracała uwagi na to, co dzieje się w lokalu. Zdążyła już zapomnieć o Lisie, myślała nawet, że już się go pozbyła, on jednak wrócił. Drzwi lokalu zatrzasnęły się głośno, usłyszała podniesiony głos Lisa, później drugi, nieznany.